|
Begin dit jaar leerde ik de site kennen .PRISONERS. Het kwam stom weg door dating in te tikken op de google en ik stuikte op de site van Prisoners. Ik werd aangetrokken tot deze site en ging op verkenning, ik bekeek de profielen en kwam terecht bij Mariusz, een gedetineerde van Leuven Centraal, eerst en vooral was zijn uitstraling die me opviel, het interesseerde me om zijn tekst in zijn profiel nader te bekijken, bijna zelfde leeftijd, wie of wat hij zocht, dan waar hij verbleef, en waarom. Ik wist van in het begin dat deze een Poolse nationaliteit had en de tekst was in het Engels geschreven, aangezien ik meerdertalig ben had ik hiermee geen enkel probleem en dacht zo dat hij waarschijnlijk minder reactie had door de taalbarri re die eventueel voor problemen zou zorgen in een gesprek. Ik heb meerdere malen zijn foto bekeken, de tekst gelezen en was onder de indruk ..doch had ik ergens wat schrik en zei bij mezelf, Nadia, wat ga je nu doen? Iemand opzoeken in de gevangenis, tot wat gaat dat leiden? Na al een bewogen leven achter de rug met heel wat negatieve ervaring, ga je nogmaals het avontuur opzoeken. Na even nadenken en twijfel klikte ik de pagina toch maar weg ..doch bleef hij me bijblijven en kon ik het niet naast me leggen om te vergeten ..Mariusz. Dus na enige tijd ben ik terug naar de website gegaan en terug zijn profiel aangeklikt, het is raar maar werd echt naar hem geleid in mijn gevoel en heb toen mijn stoute schoentjes aangetrokken en heb gemaild naar Prisoners. Daags nadien had ik ergens wat een schuldgevoel en zei tegen mijn eigen Nadia wat heb je nu uitgestoken? Was het wel een goede beslissing? Ma bon, ik had gereageerd en had zoiets van, nu is het toch te laat. Ongeduldig wachtende op een antwoord, want wist totaal niet hoe het systeem in elkaar zat, keek ik met regelmaat naar mijn mailbox vol verwachting op enig antwoord en wat ik ook zou mogen verwachten van antwoord. Heb daar dan antwoord gekregen van een medewerker Ray, echt vriendelijk en attentvol, en mag gezegd worden, er wordt U zeker niets opgedrongen en Uw keuze staat vrij, ook wordt er met volste respect Uw beslissing gewaardeerd!!! of het klopt dat ik wil pennen met Mariusz? Ik reageerde terug omdat ik het even benauwd kreeg omdat deze mijn priv adres zou doorkrijgen, en daar had ik het moeilijk mee. Ik had wat schrik, vond dit zo raar dat deze je dan onmiddellijk weten wonen, je weet nooit ..dacht ik en uiteindelijk ken je ze niet . Ma bon ik had de keuze om het hierbij te laten of toch door te gaan met alle respect van de medewerkers van prisoners, waar ik h l veel steun aan had en nu nog, ten allen tijde. De raad en daad waarmee ze je bijstaan is ongelofelijk , ik heb maar n woord Chapeau! Bon om verder te vertellen ik besloot om ermee door te gaan, ik had dan toch al een stap gezet, kon er nu ineens mee doorgaan ook Er werd me medegedeeld dat mijn verzoek overgemaakt was aan Mariusz . Dan begon het echt pas, .alle dagen benieuwd en vol verwachting dat ik mijn brievenbus opende .of ik zou antwoord krijgen En ja opeens op een dag had ik een envelop van Mariusz, het was raar, het voelde avontuurlijk, spannend, ik was echt benieuwd wat er in stond Hij was echt blij met mijn reactie na al die jaren zonder enig sociaal contact wat betreft bezoek aangezien zijn familie en kennissen allemaal in Polen wonen. Er zijn constant meerdere brieven tussen ons verstuurd en kaartjes en foto s en vrij vlug is het van het pennen tot een bezoek gegaan Met mijn verbazing daartoe dat ik zo vlug die stap zette, ma ik wou in het echt wel es de persoon ontmoetten waarmee ik pende en hem op die manier ook beter te leren kennen alsook de situatie. Ik herinner mij het eerste bezoek alsof het gisteren was ik had echt enorme zenuwen, niet te doen, had nooit eerder een gevangenis bezocht en dan nog op mijn ntje daar binnen gaan en dan met iemand die je eigenlijk totaal niet kent geconfronteerd worden en een gesprek leiden .., dan nog in een niet bepaald hedendaagse omgevind, ik was echt zenuwachtig! Ook eens binnenin, het is toch allemaal een aanpassing hoor,de koelheid binnenin van het gebouw, die zware deuren die achter je toeslaan, het weergalmen dat geluid .alhoewel ik moet zeggen dat je er vrijwel sociaal contact hebt met het personeel en ik daar niets slechts over te zeggen heb. Maar naarmate mijn verhaal zal je begrijpen dat Leuven Centraal en het bezoek aan Mariusz uiteindelijk een deel van mijn leven uitmaakte en uiteindelijk een routine, dit alles op vrij korte tijd! Het eerste bezoek verliep vrij strak, van beide kanten, beide zenuwachtig, maar wel ergens een goed wederzijds gevoel toen we mekaar de eerste keer zagen, de blik tussen ons beide, naarmate het einde van het gesprek was het ijs al wat gebroken, en al vlug vroeg Mariusz of ik het zag zitten om nog terug op bezoek te komen. Onze eerste kennismaking viel positief mee waarop ik dan ben in gegaan op zijn voorstel om hem terug te bezoeken Ik heb dus vanaf dan met regelmaat hem gaan bezoeken en hoe meer de bezoeken hoe closer we zijn geworden, we hadden beiden gevoel voor elkaar en het klikte enorm goed, alles is dus in een vrij versneld tempo gegaan waardoor hij uiteindelijk het ijs in mijn hart gebroken heeft en hij als een vuur blijven branden is! Maar mooie liedjes duren niet lang zeggen ze, natuurlijk denken jullie nu dat het het einde is tussen ons, wel neen! Maar uiteindelijk was onze vreugde van korte duur, hij had me op voorhand verwittigd dat de tijd zou komen dat hij hier vervroegd in vrijheid zou worden gesteld maar met een uitlevering naar zijn eigen land, Polen dus. Ik wist reeds van op zijn profiel dat de mogelijke invrijheidstelling in 2009 zou zijn maar had toen niet gedacht dat het echt iets zou worden tussen ons, en nog meer zelfs dat wij zo vlug al zouden moeten afscheid nemen van elkaar. Want ineens van dag op morgen viel het verdict en belde Mariusz me op om te zeggen dat hij binnen dit en twee dagen zou moeten vertrekken naar Polen. Dat het belangrijk was nog zo vlug mogelijk en dikwijls op bezoek te komen om alles te kunnen bespreken voor zijn vertrek. Het was alsof het mooi kaarthuisje in mekaar zakte, ik wist dat deze zou komen maar het ging allemaal zo v l vlugger dan verwacht en dat is wel ineens een slag in je gezicht, dit waren echt moeilijke en harde momenten voor ons beide, met hartpijn. De allerlaatste dag van mijn bezoek viel ons dus enorm zwaar, was hard en pijnlijk, mekaar te moeten achterlaten en beide wetende dat we elkaar voor een tijdje niet zien. Het enige wat hij me vroeg was om niet proberen te wenen die allerlaatste dag, ik had het er echt moeilijk mee om mijn tranen te kunnen bedwingen, maar heb het toch gedaan voor hem, want het zou zoveel harder geweest zijn dan het al was. Wat dus bijna het einde is van mijn verhaal, is dat Mariusz nu in Polen verblijft, ik weet dat ik hem maar binnen een paar maanden terug zie, ik weet dat hij het h l moeilijk zal hebben en heeft, het is harder voor hem dan voor mij, ik mis hem ook hard maar ik zit niet opgesloten das het verschil, doch laten we het hier niet bij! We zullen mekaar terug zien eens hij daar vrij is en dat is wat ons sterk houdt, te weten de dagen die voorbij gaan, hoe korter de periode wordt voor ons terug zien, ik weet dat dat ook zijn houvast is om verder te gaan. Ik weet dat hij mijn steun en liefde nodig heeft om verder te kunnen gaan in deze maatschappij. Het komt erop neer dat ik hem niet in de steek laat en ons leven en het verhaal hier niet stopt maar nog een toekomst wordt die weliswaar niet zal makkelijk zijn en hard, zeker om hem terug te krijgen naar Belgi . Dan pas kunnen we verder waar we gestopt zijn en kunnen we een toekomst opbouwen. Ik hoop niet want Mariusz zei altijd niet hopen, het zal ZO zijn! En waar een wil is, is een weg! Bij dit verhaal is mijn anekdote altijd gebaseerd op een liedje van Lionel Ritchie Stuck on you, toepasselijk in mijn verhaal, vind ik toch en waar ik nog dikwijls naar luister ter herophalen van de korte mooie liefdevolle herinneringen van mijn ontmoeting met Mariusz en de evaluatie wat nu ONS noemt ... Mariusz Nadjusia |
|
